Sicilie Dag 17

Shit Happens.

Vanavond zijn we uitgenodigd voor een feestje bij een vriendin van Donnatella die ik ontmoet heb twee dagen geleden bij het Jazz concert.
Aan Tano is gevraagd of hij die Nederlandse vriend mee wil nemen en hij plaagt me dat ik de Don Juan van de stad begin te worden.

 
( De buurt hond wordt altijd hartelijk begroet )

Met Enrico en Tano rijden we s'avonds in Enrico's auto achter de wagen van een vriend van Donnatella aan omdat wij niet weten waar het is.
Op een gegeven moment stopt de wagen voor ons en Enrico trapt te laat op de rem.
Omdat we op gravel rijden schiet zijn Jeep door en ramt de achterkant van de gloednieuwe Ford Fiesta.
Beteutert stapt Enrico uit, zich nog niet helemaal realiserend wat er is gebeurt...
Donnatella en haar vriend stappen ook uit en gezamelijk wordt de schade opgenomen.
De Jeep heeft niets al zit de voorbumper wat los maar de Ford zit behoorlijk in elkaar wat blijkt uit het feit dat de achterklep met moeite open gaan en daarna weigert te sluiten.
De hele achterkant is ontzet en Enrico baalt als een stekker.


( Prachtig landschap )

We vervolgen onze reis naar het feestje en komen aan op een landhuis waar we ontvangen worden door de gastvrouw die buiten ons nog twee mensen heeft uitgenodigd.
Onze gastvrouw (ben haar naam vergeten) is dokter in het ziekenhuis en ongeveer vijftig jaar oud.
Ze heeft een prachtig huis en woont er alleen met twee honden.
De tafel wordt gedekt met allerlei lekkere hapjes en ik begin een gesprek met Donnatella over wat ik doe en de reizen die ik daarvoor onderneem.

 
( Hij staat er weer )

Donnatella heeft ook veel gereist en is een aardige vrouw die zeer geestig blijkt te zijn.
Tano is intussen met de gastvrouw een pittige discussie aan het houden over het geloof en de zin en onzin ervan.
Zij is nogal gecharmeerd van India en al haar religie maar Tano kan het niet bekoren dat een land zo religieus is terwijl de bevolking letterlijk crepeert op straat vanwege hun afkomst.
Geamuseerd volgen Donnatella en ik de discussie waarin de gastvrouw langzaam het onderspit aan het delven is.
Pas laat nemen we afscheid en rijden terug naar Caltagirone.
Enrico is opvallend stil onderweg...

Sicilie Dag 16

De Meeting

Vandaag hebben Tano en Enrico een bespreking met een hoge ambtenaar uit Palermo.
De man is verantwoordelijk voor de subsidie verdeling in Sicilie en het gesprek is voor Tano en Enrico van groot belang.
Ik hou me intussen bezig met wat huishoudelijke taken in Tano's woning.

 
( Toegangsweg tot Boerderij )

s'Avonds gaan we eten in St. Michele bij de neef van Tano en de hoge ambtenaar gaat mee.
Het is een nogal stugge man die gaandeweg de maaltijd wat meer ontdooit.
Omdat ik de gesprekken die grotendeels in het siciliaans gevoerd worden niet erg kan volgen verveel ik me een beetje.

 
( Hij verveelt zich ook )

Aan het einde van de maaltijd voegt Michele zich bij onze tafel en de ambtenaar is geinterreseerd in het restaurant wat hij hier opgebouwd heeft en de plannen voor de toekomst.
Michele heeft plannen voor een Bed and Breakfast boven zijn restaurant met ongeveer dertig kamers maar geen financieele middelen.
Subsidie aanvragen voor dit soort plannen behoort tot de mogelijkheden maar de meeste mensen weten gewoon niet dat het kan en waar ze aan moeten kloppen.
Ook het maken van een goed doortimmert bedrijfsplan blijft vaak achterwege waardoor veel bedrijven na één jaar draaien failliet gaan omdat ze hun afzetmarkt niet goed bestudeerd hebben.
De ambtenaar geeft Michele een aantal tips over de aanvraag en hij fleurt hier helemaal van op.
Enthousiast begint hij te vertellen over de locatie en leid de man rond over het terrein.
Tano geeft mij een dikke knipoog en verteld mij dat hij niet voor niets hier is gaan eten...

 
( Fraai Verlichte Kerk )

Sicilie Dag 15

Swing!

Het lijkt er op dat ik steeds minder uitvoer overdag...
Tot een uur of één uitslapen,koffie drinken en een pasta maaltijd eten en daarna wat ouwehoeren met Tano of aan mijn blog werken.
Zo ook vandaag gaat het leventje lekker lui zijn gang tot ik aan Tano opper om in St.Pietro te gaan kijken waar Tano vroeger vakantie vierde met zijn familie.
We bellen Enrico en die wil ook wel mee want hier bevind zich ook het gebied van de ingepakte perzikken en hij heeft wat foto's nodig voor de website.
Met deze missie rijden we naar St.Pietro dat er volgens Tano vroeger veel mooier uitzag.
Als ik opmerk dat alles uit je jeugd er in je verbeelding mooier uitzag beaamt Tano dat en vertelt dat op de weg waar we rijden hij heeft geleerd om op de motor van bestuurder te veranderen zonder te vallen.
De weg van St.Pietro naar Caltagirone loopt over een heuvelrug die voor het grote deel bebost is.
Halverwege komen we in het gebied waar de perziken in een zakje groeien en Enrico en Tano zijn hier nog nooit geweest.
We slaan een zijweg in en rijden al gauw tussen de plantages wat een grappig gezicht is met de witte ingepakte perziken aan de bomen.
Al snel staan we aan het einde van de bergrug en vanuit hier is het uitzicht over de vallei voor ons spectaculair.
In de verte ligt Monte Scala als een plat massief en rechts Caltagirone.

 
( Links midden op horizon is Monte Scala,rechts midden op horizon is Caltagirone )


Voor ons ligt het dal en Tano wijst aan waar er resten van griekse beschaving is gevonden.
s'Avonds ga ik met Enrico naar een Jazz concert in een kerk vlak bij het huis van Tano die geen zin heeft om me te gaan want hij heeft hoofdpijn.

 
( Jezus Beeld )

De kerk is na de grote aardbeving opnieuw opgebouwd en is prachtig verlicht van binnen.
Net zoals in Nederland staan er hier veel kerken leeg die langzaam een andere functie beginnen te krijgen.
Deze dient als podium voor Jazz en Klassieke muziek.
Er staan drie Xylophones op het podium en voor het podium zijn twee drumstellen geplaatst.
De sessie wordt geleid door Giovanni Caruso die een tweede percussionist en een saxofoonspeler meegebracht heeft.

 
( Giovanni Caruso aan het werk )

Ze spelen de sterren van de hemel en het geheel is gelukkig onversterkt want de kerk galmt al genoeg.
Aan het einde van hun set nemen de twee percussionisten plaats achter hun drumstel om een geweldige partij syncroon drummen te demonstreren.

 
( Drum sessie )

Als toegift spelen ze nog een stuk van Astor Piazzola en het weinige publiek vind het prachtig.
We hebben honger en gaan met een stel vriendinnen eten en nakletsen in de stad.

Sicilie Dag 14

Een Grieks Drama

Morgantina is een griekse stad die op een oude nederzetting van de Siculi (12e eeuw v.Chr.) is gebouwd en stamt uit de achtste eeuw voor Christus.
Het beleefde haar bloei rond de vierde eeuw v.Chr. en verviel tijdens de Punische oorlog van 200 v.Chr.aan de romeinen waarna het snel bergafwaarts ging met de stad.
Het heeft een grieks theater uit ca.250 v.Chr. waar vanavond een grieks drama opgevoerd wordt.

 
( Entree bij Morgantina )

Het verhaal gaat over Fedra die de vrouw van een (halfgod) koning is en stiefmoeder van de prins.
Fedra is verliefd op de prins en probeert hem te verleiden maar de prins is trouw aan zijn vader en slaat haar advances op ruwe wijze af.
Als de koning terugkomt van de dood wordt hij geconfronteerd met het valse bedrog van zijn vrouw en roept de goden aan om zijn zoon te doden.
Na de dood van de prins biecht de stiefmoeder op dat de prins niet voor haar advances is gezwicht en slaat de hand aan haarzelf.
De koning wordt overmand door verdriet en pleegt ook zelfmoord.


( De spanning loopt op bij Fedra )

Aangezien de italiaanse taal niet aan mij is besteed let ik tijdens het toneelspel vooral op de expressie van de acteurs die buitengewoon goed is.
De hoofdrollen worden gespeeld door Roberto Alpi (koning) en Paola Pitagora (stiefmoeder) waar bij gezegt mag worden dat Paola Pitagora in Italie zeer beroemd is.
Tano is in de hemel want hij was als jongetje verliefd op haar en moest door zijn moeder met harde hand tot de orde geroepen worden.
We zijn na afloop verbaast over de grootte van het opgravings terrein en besluiten om deze oude stad nog eens bij daglicht te bezoeken.

 
( Het Theater na afloop van het drama )

Met een stel kennissen gaan we vlak bij het opgravings terrein eten en ik ontmoet Roberta die goed engels spreekt en we kletsen wat na over het stuk en de betekenis in de hedendaagse tijd.
De regisseur had er een modern tintje aangegeven door de allerlaatste scene waarin de koning zelfmoord pleegt uit te laten voeren met een pistool wat het hele stuk in de huidige tijd trok.
Intussen komen de acteurs van het toneelstuk aan een tafel achter ons zitten om ook een maaltijd te nuttigen.
Tano zit intussen met zijn rug naar de acteurs grapjes te maken met een man die hoofdarts en direkteur van het ziekenhuis in Caltagirone is en een verre neef van hem blijkt te zijn.

 
( Oude Olijfboom op parkeerterrein )

Als we uitgegeten zijn en weg willen gaan heeft Tano pas door dat hij al een uur lang met zijn rug naar zijn idool uit zijn jeugd zit en slaat zicht op zijn kop dat hij haar niet eerder heeft opgemerkt.
Hij verteld haar het verhaal uit zijn jeugd en dat hij klappen van zijn moeder kreeg om zijn indolecente dwaasheid en zijn sluit Tano in de armen en geeft hem een paar dikke kussen.
Dit is de eerste keer dat ik Tano zie blozen als een puber en hij is niet meer weg te slaan bij haar.
De rest van de groep moet er hard om lachen en we bedanken de acteurs voor het mooie spel die avond.
Op de terugweg zit Tano zichzelf te verwijten dat hij haar niet eerder heeft gezien en Enrico en ik gieren het uit van het lachen.