Maleisie dag 5

Dag 5.

Heerlijk tot tien uur uitgeslapen, geen verkeer, geen pingen van liften alleen maar het ruisen van de branding en het zachtjes zoemen van de ventilator.


( Het verlaten strand wat later in de middag )

Na een stevig ontbijt (de porties zijn groter dan je denkt) ben ik naar de duikschool gegaan om wat voorstudie te doen voor de Peak Performance Boyancy cursus die 's middags geplanned staat.
Een enthousiaste speedboot met duikers komt terug al schreeuwend; We've seen a Whaleshark!
Wat blijkt; tijdens hun decompressie stop op 5 meter diepte kwam er een 6 meter lange walvishaai langs en hij bleef 15 minuten nieuwsgierig in hun omgeving cirkelen.
Een walvishaai is de grootste vis die er bestaat en wordt in volwassen staat tot 12 meter lang en eet uitsluitend plankton.
Het is een zeldzaamheid om er een te zien en al helemaal dat hij in de buurt blijft.
De hele duikschool in rep en roer en de onderwater video man helemaal uit zijn plaat om de mooie opnames die hij had gemaakt.
Ik heb ze die middag na mijn duik gezien en wow, wat een mooi beest!
Hopelijk kom ik er deze week ook een tegen.
Na de commotie ben ik in de boeken gedoken en kwam Jim zich voorstellen die mij een korte briefing gaf over wat we gingen doen en hoe.
Samen met Jon,een Maleisische jongen die nogal verveeld keek en na ik later hoorde de zoon van de eigenaar is,zijn we gaan duiken en hebben diverse drijfvermogen oefeningen onder water gedaan.
Het viel me mee hoe snel ik alles weer oppakte na anderhalf jaar en Jim was erg tevreden over mijn skills maar had wel een paar min puntjes ontdekt en de voornaamste was dat ik bij het verwijderen van mijn adem apparaat onderwater mijn adem inhield terwijl het de bedoeling is dat je langzaam bubbels uitblaast.
De regel onderwater is dat je nooit je adem inhoud in verband met de druk verschillen en daar moet ik serieus aan werken.
Na de duik heb ik het Padi hoofdstuk doorgelezen en de officiële vragenlijst ingevuld waardoor ik weer een "specialty" aan mijn log boekje kon toevoegen.
Ik vroeg aan Jim waar de beste eettent met een biertje zich bevond en hij wees me een plek aan op het strand waar je de beste Barracuda curry kon krijgen met een koud biertje.
Toen ik later naar "B' First" toe liep zag ik over het stand een vliegende hond jagen met een spanwijdte van ongeveer vijftig centimeter.
De natuur is hier zo puur en volgens Jim,die met zijn collega's mij vriendelijk aan hun tafel opnam,is de varaan de top van de voedselketen op het eiland en ze worden wel anderhalve meter groot.


( Dit was maar een 'kleintje' +/- 60cm )

Ze zijn niet gevaarlijk voor mensen maar een kat zien ze als welkome snack.
Ik zit er over na te denken om binnenkort het jungle pad te gaan volgen wat me in 45 minuten naar de andere baai brengt.
Maar eerst ga ik morgen om half tien mijn eerste fundive maken,waar en met wie weet ik nog niet.
Het eten bij B' First is inderdaad erg lekker maar helaas hadden ze geen barracuda curry en moet je erg veel geduld hebben als je wat bestelt dus misschien daarom wel die naam?


( B'First menu kaart - op is op? )

Ga er vroeg in vanavond want doe morgen twee duiken en oh,surprise; alle "gear",tank,bcd etc wordt voor je aangesloten en gecontroleerd door studenten.
Wat een service.

Maleisie dag 4

Dag 4.
Ben tot mijn eigen verbazing al vroeg wakker en na een frisse douche en een smurrie eitje als ontbijt ga ik de straat op om te pinnen aan de overkant en om Kretek sigaretten te kopen.


( Straatbeeld Kota Bahru )

Nergens wordt Kretek verkocht maar ik vind wel een vijf sterren Padi duik winkel om de hoek die is verbonden aan een resort met duikschool op Perhentian Islands.
Het duiken is relatief goedkoop en ik sta versteld dat alle cursussen ook zo goedkoop zijn.
Ter vergelijking;In Dahab (Egypte) kost een fundive 25 euro terwijl hier een fundive 95 malei ringhitt (=21nogwat euro) kost inclusief full dive gear en tank met lucht.
Als je meer duiken maakt gaat de prijs ook nog eens naar beneden.
Ik besluit naar dit resort te gaan op Perhentian "Big" Island en vertel het later enthousiast tegen Chris.
Chris heeft al vooruit geboekt bij een ander resort maar wel op het "Big" eiland.
Omdat hij zijn creditcard nummer moest doorgeven durft hij niet af te bellen en hun plan is dan ook om eerst te gaan kijken en daarna te beslissen of ze de kamer nemen of ergens anders heen gaan.
De taxi is keurig een uur te vroeg en we rijden op de afgesproken tijd in een uurtje naar Kuala Besut waar de haven is met de ferry speedboten.
De taxi chauffeur weet ons nog wat extra geld af te troggelen door de prijs van 36 naar 45 ringhitt op te schroeven en mokkend gaan we akkoord.
We besluiten om de snelle speedboot te nemen want die doet er een half uurtje over terwijl de "gewone" er anderhalf uur over doet.


( Chris en Tiffany in haven Kuala Besut )

Snel knallen we over de golven richting eilanden en stopt de chauffeur ?!?,bootsman bij een baaitje op het kleinste eiland en gebaart mij dat dit Coral Bay is en mijn eindstop.
Ik weet zeker dat mijn resort op "Big Island" ligt en trek de folder uit mijn tas om te kijken wat nou precies de naam was.Mijn resort heet Flora bay en ik heb het waarschijnlijk tegen hem uitgesproken als Floral Bay dus daar ligt het misverstand.
Met een sacherijnig gezicht start hij de motoren weer en in volle vaart (vol gas!) sturen we aan op het grote eiland.
Later hoor ik dat de speedboot bestuurders een commissie krijgen voor ritjes naar het kleine eiland maar niet voor het grote.
Ik neem afscheid van Chris en Tiffany en het andere stel uit de trein waar ik tot dan toe nog geen kennis heb gemaakt en stap over in een klein bootje wat mij over het rif brengt.
We maken nog snel een afspraak om donderdag wat te gaan drinken in de bar van Flora Bay.
De kamers (chaletjes) op het resort kosten 70ringhit voor een plafond ventilator of 100 voor een airco.
Ik besluit een chalet bij het strand te kiezen en inspecteer de kamer.
Het chalet is basic en de douche is redelijk schoon en voorzien van een (koud water) douche.


( Het chalet op Flora Bay )

Ik vraag of ze nog wat aan de prijs willen doen want ik blijf een week en het meisje zegt dat ze dat met de manager op zal nemen en ik hoor daar verder niets meer van.
Ha! Ik zie dat ze hier wel Kretek sigaretten verkopen.
Bij de duikschool schrijf ik me in voor een Peak Performance Boyancy cursus om mee te beginnen en koop een goed duikmasker met snorkel voor een belachelijk lage prijs.
Het meisje (JuJu) vraagt me wat voor sterkte bril ik draag en wijst mij er op dat ze voor dit masker nog gecorrigeerde glazen heeft die iets onder mijn sterkte ligt.
Ze kosten 30 euro per stuk en mijn mond valt al weer open van verbazing.
Ik zeg tegen Juju dat ik eerst het masker wil uittesten en daarna alsnog kan besluiten om er gecorrigeerde glazen in te laten zetten.
Ik heb tenslotte 15 paar wegwerp contactlenzen bij me en vind het zonde om ze niet te gebruiken.


( Padi duikschool Flora Bay )

's Middags heb ik het rif voor het resort geïnspecteerd met mijn nieuwe duikmasker en een rif baars van 30cm gezien en veel anemoon visjes (nemo's) die naar je toe komen zwemmen als je je vingers uitsteekt naar ze.
Of ze dit doen uit nieuwsgierigheid of om hun territorium te verdedigen weet ik niet.
Verder is het rif behoorlijk beschadigd en dood.
Volgens een local komt dat door de monsoon stormen die het rif overhoop halen.
's Avonds na het eten nog een biertje wezen drinken bij "Rickdive" want in het resort verkopen ze dat niet.
De "barman" (hij vult ook flessen met lucht en verzorgt de duik uitrustingen) verteld mij dat er gisteren een inspectie is geweest van de douane op het kleine eiland en ze verwachten er hier ook een dus mocht iemand mij vragen waar ik dat biertje vandaan heb dan heb ik dat van het vaste land meegenomen.
Ze hebben geen vergunning voor bier hier en zijn als de dood om gesnapt te worden.
Na dit biertje nog wat zitten schrijven alvorens naar bed te gaan.

Maleisie dag 3

Dag 3.
Vroeg opgestaan nadat ik nauwelijks geslapen heb door het lokale verkeer in Gemas en naar het station gegaan voor ontbijt.
Het ontbijt bestaat uit een stuk vettig papier waarin rijst met een visprutje zit wat best lekker smaakt en als lokaal lunch pakketje verkocht wordt.
De gearriveerde trein wordt door een oude diesel loc getrokken en de staat van de wagons is erbarmelijk en vies.
Na vijf minuten rijden vallen er al twee kantel ramen half open en later begrijp ik waarom.
Wat kakkerlakken scharrelen rond en ik krijg het idee dat dit niet bepaald een toeristisch tripje wordt.
Afijn,Ik heb besloten om voor 5 euro in 13 uur door Maleisië te reizen dus ik moet niet zeuren...
Tegen het middaguur begint het kwik snel op te lopen naar 38 graden en de trein conducteur begint in de coupe de rest van de kantel ramen te openen waardoor de passagiers aan het raamkant vanaf nu met een raam tegen hun hoofdsteun zitten wat het comfort niet bevorderd.
Een vreemd constructie die ramen en ik denk dat dit niet de bedoeling kan zijn geweest van de ontwerpers van de trein.
Ik trek me terug in de restauratie wagon voor koffie en open schuiframen die een beter uitzicht bieden.
Intussen stoppen we geregeld bij kleine oude stationnetjes die dan weer erg vervallen of mooi gerestaureerd zijn.
Soms stoppen we ook in the middle of nowhere waar 10 bielzen en een kleine overdekte verhoging het station vormen.


( "Stationnetje" )

Als we stil staan blijkt hoe hoog de luchtvochtigheid is want ademen gaat zwaar en de temperatuur loopt snel op boven de 40 graden.
Iedere volgende stop wordt zo een kwelling vooral omdat we geregeld moeten wachten op een trein van de andere kant die passeren moet op dit verder enkele spoor.
Tot Kuala Lipis ben ik de enige toerist in de trein wat mij af en toe wat meewarige blikken van mede passagiers oplevert.
Een wat gezette Maleisiër van rond de 30 zit duidelijk om een praatje verlegen en al gauw keuvelen we over voetbal,politiek,zijn land,mijn land,andere landen,weer zijn land tot we na twee uur behoorlijk uitgeluld zijn.


( Wuf in de restauratie wagen )

Ik verwijder mij met het excuus dat ik het heet heb en moe ben en ga proberen wat te slapen in de coupe met de vage ramen waar mijn koffer nog staat.
Wuf (zo heet ie) achtervolgd mij als een hondje en ploft neer op een stoel schuin tegenover me om vervolgens om de 5 tot 10 minuten "Hot,Yes very hot" te zeggen.
In Kuala Lipis stappen twee westerse stellen in en ik hoop dat Wuf genoeg moed heeft om met hun een praatje aan te knopen.
Een stel komt uit Cornwall (GB) en ik maak kort kennis met Cris die samen met mij foto's staat te schieten uit de open wagon deur.
Vanuit het rijtuig lukt dat niet want de ramen zijn zo smerig dat je nauwelijks naar buiten kan kijken.
Later ontmoet ik ook zijn vrouw (vriendin?) die Tiffany heet.
Ze zijn op een wereldreis en in November naar Nieuw Zeeland vertrokken en reizen nu geleidelijk omhoog.
Ze hebben dezelfde plannen als ik om vanuit Kota Bahru naar de kust te gaan en daar de boot naar Perhentian Islands te nemen.
De trein hobbelt intussen flink door en de tussenstations worden er steeds minder.
Af en toe is het spoor zo slecht en rijd de trein zo hard dat ik de wagons voor ons wel 40 centimeter de lucht in zie schieten.
De herrie van klepperend metaal en rammelende wielen maakt een gesprek vaak ondoenlijk zodat ik maar weer bij mijn koffer ga zitten.
Twee stoelen voor me zit een klein meisje over haar rugleuning naar me te staren en glimlachen.
Ze is werkelijk een plaatje met haar gouden oor belletjes en ik probeer haar op de foto te zetten zonder te flitsen want ik wil haar gesluierde oma niet boos maken.
Helaas zijn alle foto's van haar bewogen.
In de wagon is te weinig licht en het wordt zowiezo al snel donker buiten wat een schitterend geheel met de omliggende bergen en de rivier vormt.
Het valt niet mee om uit de voort razende trein goede foto's te maken van de omgeving want de focus van mijn toestel heeft het te druk met meten en kan het niet bijbenen.
Vlak bij een brug lukt het toch en Chris is benieuwd naar het resultaat en wil graag een kopietje van mijn foto's en ik beloof ze op te sturen.


( ondergaande zon achter bewolking )

Kort daarop wordt het echt donker en ook in de trein.
Onze wagon en de restauratie zijn de enige met wat licht en de rest van de wagons zijn donker.
Met het vallen van de nacht worden de kakkerlakken steeds actiever en ik begin er ook steeds meer te zien.
Ze zijn maar 1 centimeter groot maar wel met velen.
Ik denk dat je als trein kakkerlak niet veel groter kan groeien dan 1cm want dan pas je niet meer tussen de metalen plinten en bedenk dat er zo een speciaal trein ras is ontstaan.
In de restauratie wagon zijn de meeste dus ik besluit het laatste uur van de reis maar te gaan staan.
Ik vraag aan Chris of hij al een hotel heeft in Kota bahru en hij zwaait de Lonely Planet open.
We besluiten een taxi te delen vanaf het station naar het hotel en (onder)vragen de chauffeur over veer tijden, taxikosten etc.
Hij beloofd ons de volgende dag op te halen en rekent iets meer dan we later in het hotellobby aangeplakt zien staan.
Ik vindt dat niet erg maar Chris en Tiffany wel want zij willen nog de rest van de "planet" zien.
Ha !.. Eindelijk een frisse douche maar als ik mij af wil drogen kan ik geen handdoek vinden.
Druipend in mijn blootje bel ik de receptie en een minuutje later heb ik een handdoek.
Terwijl ik mij begin af te drogen zie ik uit mijn linker ooghoek iets groots op de grond vallen en ik pak snel mijn bril.
Wow, dit is de grootste kakkerlak die ik ooit gezien heb!
Het monster is wel 5 centimeter groot en ik besluit dat de jacht is geopend.
Ik pak een flink stuk wc papier en ga hem te lijf.
Hij is me te snel af en na een minuutje jagen door de badkamer kruipt hij onder de rand van de nog open badkamer deur.
Ik geef het op want ik wil niet dat het beest in mijn slaapkamer terecht komt en ik de hele nacht achter een monster kakkerlak moet jagen.
Ik trek de badkamer deur gefrustreerd achter mij dicht en hoor een felle "knak"
Ik heb de kakkerlak geplet tussen de deur en de deurpost net onder de rand en triomfantelijk verwijder ik het nog naijlende kadaver en spoel het door de wc.
Ik ga wat eten bij een chinees om de hoek waar Chris en Tiffany ook zitten en we praten wat na over de afgelopen dag.
Als ik voor het slapen ga de badkamer inloop om mijn tanden te poetsen zit er weer een kakkerlak,dit keer een kleintje.
Ik moet er om lachen en laat hem met rust.

Maleisie dag 2

Dag 2.
Vandaag uit Singapore vertrokken naar Gemas, eerst de bus over de grens genomen tot Johor Bahru en vanuit daar met de trein naar Gemas want als je een kaartje in Singapore koopt dan betaal je net zo veel voor een kaartje als in Maleisië alleen is de Sing dollar twee keer zoveel waard als de Malei Ringghit.
kortom;in Singapore betaal je gewoon het dubbele voor de reis.
De trein deed er drie uur over door vele plantage velden met palmbomen.(Maleisië grootste exportproduct is palmolie)
In Gemas een klein chinees hotelletje genomen voor 25 Ringghit wat hopelijk een beetje rustig is.
Gemas is een klein plaatsje met 10 huizenblokken van twee verdiepingen hoog uit koloniale tijd.
Onderin zitten de winkels en restaurants die veelal door Chinezen of Indiers gerund worden.



Op het treinstation nog een oude stoom locomotief zien staan uit 1910 die er goed onderhouden uitzag en volgens mij het vast nog doet.
In een islamitisch restaurant vis (gebakken makreel) met rijst gegeten en vervolgens een biertje gaan drinken in een chinees cafe/eettentje.
Om 11 uur naar bed gegaan.