Ongeveertig

Zo..!

Nu de herfst zich weer aanbied wordt het echt tijd om mijn lichaam eens wat meer beweging te gunnen.
Niet dat ik een zitbank aardappel ben maar het trap lopen begint zwaarder en zwaarder te worden.
Na drie jaar de beslissing om naar de fitness te gaan alsmaar voor me uit geschoven te hebben is het dan nu zover...
Ik Ga Aan Mijn Conditie Werken!!!
Dus heb ik me ingeschreven bij Sportcity en ga vanaf NU minstens een keer in de week sporten.
Vandaag was mijn introductie bij Sportcity en dat beviel wel.
Effen een kwartiertje op de cross trainer met een lekker trance muziekje uit de oordopjes van de ipod deed mij goed.
Wel was het vervelend dat het apparaat mij telkens ging vertellen dat ik langzamer moest gaan...
Ja, wat is dat nou, dat maak ik zelf wel uit, stom ding!
Volgende keer maar de instellingen wat zwaarder programmeren.
Na de cross die mij nauwelijks deed zweten ben ik aangeschoven bij de buikspier les en daar kwam ik van een koude kermis thuis.
Deed ik dat drie jaar geleden nog op mijn duimpje,nu viel het behoorlijk tegen.
Na tien oefeningen moest ik toch echt effe rustig bijkomen om niet geheel in een kramp te schieten.
De rugspieren gingen me beduidend makkelijker af wat een verrassing was voor mij want de reden dat ik drie jaar geleden stopte met sporten was een latente hernia waar ik toen (en nu nog steeds) niet op zat te wachten.
De buik en rug spier oefeningen worden elk uur gehouden en zijn volgens mij wel ingekort in vergelijking met drie jaar geleden.
De ronde met de gewichten machines was een feest van herkenning.
Ik heb bewust er voor gekozen om niet te zwaar te beginnen want spierpijn krijg ik toch maar de mate waarin hou ik zo hopelijk een beetje bescheiden.
De volgende keer meer over het sporten...
Nu effen over naar wat anders.
Ik werd door mijn goede vriend en Shiatsu specialist Remco geattendeerd op het bestaan van een voedingssupplement wat Chlorella heet en wat een goede vervanger is van de multi vitamine pillen die ik regelmatig slik.
Samen met het verwante Spirulina werkt dit perfect om een betere weerstand op te bouwen en ik ben deze week langzaam begonnen met de opbouw van de dagelijkse dosis.
Chlorella is een eencellige zoet water alg die een keur aan voedingsstoffen bij zich draagt die uiteraard volledig biologisch zijn.
Spirulina is een meercellige zout water alg die veel overeenkomsten vertoond met Chlorella maar toch ook andere bouwstoffen in zich draagt.
Gecombineerd is het een perfect voedingssupplement waarmee je er voor zorgt dat je je dagelijkse hoeveelheid bouwstoffen altijd binnen krijgt.
Wil je meer weten over deze algen lees dan de volgende artikelen er op na.

Een boek geschreven door een amerikaan die duidelijk enthousiast is;

http://www.chlorellafactor.com/

Een nuchtere Nederlandse site;

http://www.chlorella-alg.com/

Ik ben benieuwd wat het doet voor mijn lichaam al kan ik zeggen dat ik me fitter voel sinds ik het een aantal dagen slik.
Of is dat effect ingegeven door hersenspinsels.

Ik hou jullie op de hoogte.

Pi.

Diarrea de la Motocicleta

Paul van Hooff - Untold Stories

Een nadeel van alleen op reis gaan is dat je zelden feedback krijgt van medereizigers en verhalen aangedikt en afgezwakt kunnen worden al naar gelang je gemoedstoestand dat toestaat.
Hier een kijkje achter de schermen met foto's en twee video's van Paul gemaakt door Thomas op de Stahlratte en in Cartagena (Colombia).
Ik laat de verhalen achter de foto's en video's verder voor wat ze zijn want veel nieuws valt er niet over te vertellen.
Het moment dat Paul uit Cartagena weg rijdt staat vol van melancholiek en afscheid nemen valt hem zo te zien zwaar...

Veel kijkplezier en met dank aan Thomas.

Voor de mensen die echt niet weten waar ik het over heb...

www.guzzigalore.nl

 
Ik vind het niks maar durf geen nee te zeggen...

 
Als een ervaren duiker...

 
Auw, mijn kloten...!

 
Wat moet ik die zeikerds thuis nu weer gaan vertellen...

Sicilie Dag 27

De Lichtjes van Caltagirone

Vandaag is mijn laatste dag hier want morgen rijden we naar Catania om de auto in te leveren en samen met Tano vlieg ik terug naar Nederland.
We moeten nog het een en ander aan het huis schoonmaken en besteden het grootste deel van de dag hier aan.
Als we terugkomen van de zus van Tano waar we de strand stoeltjes van hadden geleend merken we dat we niet meer de stad in kunnen rijden want de weg is afgezet en we kiezen voor een weg bovenlangs de trappen om zo thuis te komen.
Het is een smalle weg dwars door het oude stadsgedeelte die weinig mensen kennen en als we langs de trappen rijden (bovenaan) zien we waarom we de stad niet meer in konden.
De lampjes staan alweer klaar om vanavond ontstoken te worden voor weer een of andere heilige.
We nemen ons voor om vanavond een kijkje te gaan nemen na het eten.
Bij het begin van de trappen is het een drukte van belang als we om elf uur aankomen.
De lichtjes zijn al ontstoken en de straatverlichting is uit wat de gevels mooi laat uitkomen in het kaarslicht.


( De gevels langs de trappen lichten mooi op )

We lopen wat rond maar zelfs op ons favoriete terrasje is het te druk om wat te drinken.
Dan maar naar de binnen tuin vlak naast de trappen waar wij verwachten dat het ook wel druk zal zijn.


( Ook de nonnen genieten )

We nuttigen hier een biertje en komen Antonella met haar dochter Lisa tegen die in gezelschap van nog twee dames is.
Ik heb haar anderhalve week geleden ontmoet op een terrasje en toen een goed gesprek over de man/vrouw verhoudingen met haar gehad.
Ik herken haar bijna niet en ze ziet er stralend uit.
Ze is net een week in Verona geweest in een beauty farm om haar bloed te laten onderzoeken volgens de laatste Montenac methodes en even lekker te ontslakken wat haar zichtbaar goed heeft gedaan.
Ze verteld mij dat ze op bezoek gaat bij een vriendin in Maastricht en we spreken af om te bellen als ze in Nederland is.
Ze is erg nieuwsgierig naar Leiden waar ik woon en ik vertel haar dat ze welkom is om langs te komen als ze dat wil.
Leiden telt bovendien een groot aantal musea en voor haar dochter is Naturalis wel het interessantst.
We drinken (althans ik) nog een biertje en proberen de discussie weer op te pakken die we in ons vorige gesprek gestart waren maar eigenlijk komen we tot de conclusie dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus...


( De beeltenis van die avond was veelzeggend )

Sicilie Dag 26

Monte Scala

Een voordeel van het logeren bij een Siciliaan is dat je je nooit hoeft af te vragen waar je de beste spullen kan krijgen.
Al helemaal niet als die Siciliaan meer dan twintig jaar in Nederland heeft gewoond.
Met die gedachte in mijn achterhoofd rijden we naar een vriendin van Tano die een koffiebar heeft en "Dolce" verkoopt.
Haar vader is 87 en staat elke ochtend om half zes op om Cannoli te maken voor de halve stad.
Hij heeft met zijn recept verschillende prijzen gewonnen en uiteraard willen wij niet met zomaar wat gebakjes de berg op.
Met een mooie selectie zoete nagerechten rijden we Caltagirone uit richting St. Michele als we bemerken dat we eigenlijk veel te vroeg zijn.
We hadden om zeven uur afgesproken en het is net over zessen dus oppert Tano om de berg op te rijden in de verkeerde volgorde als dat we hem twee dagen geleden af zijn gereden.
Zo gezegd, zo gedaan en in een slakke gangetje tuffen we bergopwaarts met de ramen open en de radio uit.
Terwijl ik mijn ogen op de weg hou die hier en daar wat verraderlijk opstaande stenen heeft leunt Tano achterover en verteld dat hij hier vroeger veel ging wandelen.
Veel mensen kwamen hier trouwens wandelen maar doen dat tegenwoordig liever met de auto in de stad...


( Going up... )

Een geluk voor ons want we komen echt niemand tegen in dit prachtige natuurgebied.
Op de top aangekomen komen we bij een splitsing die er spannend uit ziet.
Op een houten bordje staat de naam Castellum en ik vraag me af of er een kasteel is.
Tano graaft diep in zijn geheugen en kan alleen verzinnen dat daar ooit een vrouw heeft gewoond op de top en dat haar huis zo heette.
En we besluiten de weg te nemen richting Castellum en komen via een bosweg bij een uitkijktoren waar een auto staat.
In de toren zit een brand wachter die ons als verzetje uitnodigt om boven te komen.
Hij zit hier de hele dag en waakt over de bossen die in deze periode nog steeds zeer vatbaar zijn voor brand.
Boven ons hoofd zijn de Bijeneters weer druk bezig om insecten te vangen en het bos is zwanger van gezoem.
Op de toren is het uitzicht fantastisch en kan je in de ondergaande zon duidelijk zien dat het vochtiger wordt door de waterdamp die uit het bos opstijgt.
We kletsen wat en de brand wacht verteld ons dat ze langzaam bezig zijn de gehaate Eucalyptus bomen van de berg te verwijderen.
Ze doen dat door de Eucalyptus bossen uit te dunnen, Pijnbomen te planten en als die groot genoeg zijn de rest van de Eucalyptus bomen te rooien.
Het is een moeizaam proces want een gekapte Eucalyptus boom groeit vanzelf weer aan en moet dus meerdere malen gekapt worden tot de wortels dood gaan.
Wat nog veel interessanter is dat ze de tegenoverliggende bergen willen gaan beplanten met Pijnbomen van Caltagirone tot aan de kust om zo de natuurlijke bossen weer terug te krijgen.
We vragen nog aan hem of hier ooit een kasteeltje heeft gestaan maar volgens hem is dit het enige bouwwerk hier.
We besluiten om terug te rijden want we krijgen honger en moeten nog een heel stuk de berg over.
Als we bij de asfalt weg komen waar we links af moeten slaan het graanveld in worden we aangenaam verrast door de zon die net onder gaat en springen we uit de auto om foto's te maken.
Met de Monte Formaggio op de achtergrond en het graanveld op de voorgrond is dit een plaatje om niet te laten schieten.
Het resultaat is er dan ook naar.


( Wat een plaatje... )

Bij de brandweermannen aangekomen worden we meteen aan tafel gezet en begint Michele ons te voorzien van wijn, Bruscetta en kippenpoten van de barbecue.


( Gooi er nog maar een portie op )

Een van de mannen heeft zijn neefje van elf meegenomen en dat is een echt Siciliaans schoffie.
Hij blijkt naarmate de maaltijd vordert nogal bang te zijn van Langpoot muggen die om het lampje in de tent zwermen tot groot vermaak van de mannen die ze vangen en naar hem toegooien.


( De eettent )

Op een gegeven moment tijdens de maaltijd vraagt de oom aan het neefje om een verhaal te vertellen en het jongetje begint een naar ik merk lachwekkend verhaal te vertellen over wat hij heeft meegemaakt.
De mannen rollen bijna van hun kruk af van het lachen als de clou komt en Tano verontschuldigd zich dat hij het even niet kan vertalen want het is een nogal ingewikkeld verhaal.
Tano verteld mij later dat het een goede gewoonte in Sicilië is om kinderen tijdens de maaltijd te laten vertellen wat ze die dag meegemaakt hebben om ze zo te laten wennen aan het spreken in het openbaar.
Na de maaltijd komen de zoetigheden op tafel en we krijgen een compliment over de kwaliteit ervan.
Ik zonder me af om naar de vallende sterren te gaan kijken en tel er in een half uurtje vijf.
Het is weer een super heldere nacht en de sterren band in de Melkweg is duidelijk te onderscheiden.
Het zit er weer op en ik bedank de brandwachten hartelijk voor hun gastvrijheid.
Gelukkig is hun berg dit jaar voor ernstige branden behoed gebleven en men verwacht dat over een week de eerste regens komen die zeer welkom zijn.